And He Waved Goodbye to the City

.a furnished soul is as lonely as an echoing room with a view.

super.ego.bitch

Muse'umu eski evde bırakmış olmalıyım ki geçtiğimiz ayın bizzat başından beri lütfedip 2 kelam etmişliğim yok şuraya. Bi de 2009 başladı yeni heyecan ve hezeyanlarla, milyorlarca blog konusu çıkacak derken al bu da bana kapak olsun.

İşbu gönderiyi sırf 2009'un ilk ayı boş kalmasın diye yazmıyor olduğumu belirtmek isterim şiddetle. Hani yazıların Şubat ayı itibariyle başlaması da gayet dingildek bi durum olurdu, lakin depresifim şimdi. Boğazım da şiş. Yeni yılın ilk gönderisiyle birlikte ilk faranjiti de hoşgeldi o zaman.

so, where were we again?

kevaşe in charge

Uzun zamandır kimseye o. çocuğu demediğimi farkettim bugün. Bu ayıkmayı sağlayan cümleyi de örnek olarak şöyle gösterebiliriz;

Apo'yu, içinde bulunduğu psikolojik çöküntüden kurtarabilmek adına ud falan yapımıyla nasıl icra edileceği öğretilecekmiş; üstüne bir de yabancı dil öğrenebilecekmiş. Adama insan muamelesi yapıyo orospu çocukları, bırakın sürünsün.

Geçen akşam Meşrutiyet durağına giderken de bi yayayla sürücü arasında geçen kavganın şu kadarına şahit olup kahkahalara boğuldum:

yaya: evet sana söylüyorum orospu çocuğu!
adam: (10-15 saniye bekleyip ne diyeceğini düşündükten sonra) orospu çocuğu olduğumu nerden biliyosun sen de mi orospusun??

şimdi, adam burda nasıl dingildek bi laf ettiğinin farkında değil muhtemelen (bkz. sen de mi?). açılımı da ancak ve ancak şöyle yapılabilir; "evet, annem orospu da sen onu nerden tanıyosun anlamadım. beraber mi çalışıyosunuz yoksa?". şaka gibi.

Son olarak, geçenlerde haftasonunda hangi filmi izlediğini sorduğum öğrencimin O Children demesi üzerine hangi filmden bahsettiğini 1-2 dakika anlayamamam ve anladıktan sonra verdiğim tepki kariyerime altın harflerle işlenmiş bulundu;

ha! orospu çocuklarını diyosun. e ne diye çeviriyosun ki adını, orospu çocukları işte..!

instancy

instant coffee

instant love

instant messaging

instant karma

instant cum

Syncopath

Labels or Love?

Müzik konusunda tür ayrımından oldum olası haz etmemişimdir. İşin büyüsünü kaçırdığına inanmakla beraber arabın saçından hallice bi kıvam yarattığını savunuyorum şiddetle. Ne dinlersin sorusuna karşılık direkt tür belirten kimselere fena kılım mesela. Şahsımca, kulağıma hoş gelen her şeyi dinlerimden hiçbir farkı olmamakla birlikte duruş eksikliğinden muzdarip bi insan portresi çizer gayet. Hal böyleyken, mevzu bahis mimin açılımını yaparken de türlerden ziyade isimlere yoğunlaşmayı uygun görmekteyim.

Not An Addict

Öncelikle, fenafillaha ermiş arşivimden seçim yapıp her gün farklı bi playlist oluşturmaya son derece üşeniyorum. Bu nedenledir ki, demirbaş birkaç isim dışında bunlar, şunlar ve bi de onlar var demek oldukça zor an itibariyle. Enteresan bi de huyum var; her ne kadar rutinden kaçmaya çalışsam da, özellikle evden çıkarken ve metroya binerken aynı şarkıları dinlemek ister deli gönül. Sabahları kolay kolay ayılamadığım için de günün şanslılarını genellikle Sam Sparro ve Madonna (illa ki Confessions) ilan ediyorum.

Le Voyage De DeSalvo

Uzun süre çok fazla önemsememek gibi bi dangalaklık yaptığım Air şu sıra en büyük saplantım. Moon Safari ve Pocket Symphony'i listeden silenin ağzına fare kaçsın, evet. Bi de j'adoğr Talısman!

Şimdi farkettim de bayadır Tori Amos eklemiyorum listelerime. İlk bakışta haksızlık ve hatta delilik gibi görünse de, hatun kişi bünyeye kendinden başka kimseyi dinlettirmediği için minik tefek bi önlem olarak görmek lazım sanırım. Hem iflah olmaz - tatmin edilemez müzikal egoyu az da olsa durdurabilmek için her daim yeni isimlere şans tanımak gerek. Bu bağlamda, Sophie Hunger son dönem keşiflerimin en lezzetlisi. Yeni çıkan albümlere öyle aylak aylak bakınırken albümün ismi dikkatimi çekti (bkz. Monday's Ghost), akabinde Haunt No More dedim ve listeye ekledim. Sophie dışında bi de The Last Shadow Puppets var yeni keşif. Her ne kadar Indie adı altında müzik yapar görünseler de gayet Arctic Monkeys havasında kendileri. Çakma A.M. demek yerine onları da listeye ekledim gitti.

Tam da isimleri geçmişken, Arctic Monkeys, evet; demirbaş, evet. Sonrasında da Stereophonics. Vazgeçilmez değil ama bi'kaç gündür severek takılıyoruz kendileriyle yeniden.

Pink'e garip bi sempati duymuşumdur hep. Yeni albümün ilk singleını dinlediğimde ne lan bu demekten alamadım kendimi, ki hala ayıla bayıla dinlemiyorum, ama albümü overall oldukça başarılı buldum. Listede Pink var diye Anastacia'nın da olması ne kadar gerekli ya da ikisi de pop a.k. justificationı ne kadar geçerli bilmiyorum, da amaç eğlenmekse boş yer bulduğum her yerde dans edicem nerdeyse. Hani guilty pleasure da diyemiyorum kendilerine. Hem haksızlığın önde gideni olur hem de asıl guilty pleasure neymiş az sonra görülecek zaten.

Peak 100%

Planet Funk ve Moloko için bi'şey söylemeye gerek yok. Önlerinde saygıyla eğilip alkış tutuyorum sadece.

Emotion Sickness

Ortaokulun teee başında Sepultura delisiydim. Derdim neydi ya da kendime neden o kadar eziyet ettim hiç fikrim yok cidden. Sonra sonra Marilyn Manson fanatiği oldum, yandım kavruldum. İşbu ex-fanaticism nedeniyle eski gitarist John 5'ın solo çalışmalarına bi bakayım dedim ama tez-zamanda-listeden-siline bi'şey olmuş, hiç kafam kaldırmıyo artık.

Az önce bahsettiğim guilty pleasure konusuna dönecek olursak;

*dı-rı-rı-rıınnn*

muratbozkişisininuçurumisimlişarkısınıdinliyorumbenevetinanılmazamaadıüstündeişte
hemböyleboşlukbırakmayıncafarkedilmezbelki.

End Theme

An itibariyle herhangi bi listede bulunmasalar da, Zero 7 ve Sia için birkaç dakikalık saygı duruşu istiyorum bu satırları okuyan herkesten. Hem mim de amacından gayet sapış durumda sanki. En iyisi albüm incelemesi yapacak yeni bi blog başlatmalı. Şöyle de bi'şey var, bi gün bi gurup kurarsam adını The Plurals koymaya karar verdim. Çok pratik, çok yaratıcı ve hatta Şam'da kayısı.

In Brief

at the end of the day

you either get a classy brain fart

OR

get to sleep furiously with colorful green ideas all over the place.

Sana Cake Yaptım

Tam da evadamı moduna geçmişken, ilk kek denememi (üzümlü-fındıklı) sizlere sunmaktan sımsıcak bi gurur duyarım. Yakında bi Sahrap Soysal ya da başka bi Emine Beder modunda resimli yemek/ hamurişi tarifleri vermeye başlarsam şaşırmasın kimse. Başımı bağlamam o ayrı.

very special thanks to the.doc

Stop All the Clocks

Seriously!

. yine otobüs yolculuğu, yine gereksiz temas ve yine deliren bi DeSalvo modeli. kaçtıkça kovalanıyorum sanırım. yaklaşmayın işte kardeşim, üstümden atamıyorum şu gudubet huyu.

. otobüs yolculuğu demişken, göz göre göre görmemeyi dilediğim bazı insan türevleriyle ilgili bi freakshow serisi hazırlamak istiyorum. dikkat çekmek için ya da cidden bariz farklı olduğunu düşünerek gururla ortalıkta salınan tiplerden bahsediyorum. hani herkesin enteresan bi şekilde dar paça kot altı -çoğunlukla beyaz- converse giymesi ya da yeni moda büyükşehir celloların deniz kenarına "şu" kadar yakın olmayan şehrimde yaz boyu parmak arası terlikle dolaşması bile gayet rutinleşmişken herhangi bi akımın temsilcisi olmayan bu tipler neden var anlamış değilim.

solda resmi görünen işbu tiplerden oturanı, kafasının en tepesini boyatıp bi nevi eşşek attırmış havası vererek saçı o kadar uzun olmamasına rağmen arkasına da kafam kadar pembe bi tokamsı koymak suretiyle beni benden almış; ayakta duran hatun da, assolist modunda kafasına geçirdiği o tiksinç şeyle "petek dinçöz blair waldorf'u düdükleyebilse ortaya nası bişi çıkardı" sorusunun canlı cevabı kıvamında partnerini başarıyla tamamlamıştır.

caption olarak ise şöyle bi'şey uygun olacaktır: living images of what the fuck in high heels.


. politikayla uzaktan yakından alakam olmamasına rağmen, Obama'nın başkanlık seçimini kazanmasının dünyada yarattığı yumuşak hava dalgasına inanmak istiyorum. bir de Kennedy'den sonra bu adamcağız da herhangi bir Marilyn Manson videosuna konu olmasın mümkünse (bilmeyenler için bkz. Coma White).

. sözlü seviye tespit sırasında "what would you do if you saw a ghost in your house at night?" sorusuna "I'd say eşşedüennağilaheillallaaah.." cevabını veren süper yaratıcı öğrenci adayına da sevgilerimi sunuyorum gün bitmeden.

Fine'd

Sinir boşalmasıyla *yel girmesinin muhteşem birleşimini yaşadım geçen gün. Grey's Anatomy izleyenler bilir, başta Meredith olmak üzere diğer esas karakterler fırtına öncesi sessizliğin tadını çıkarırken soranlara bozuk plaktan hallice I'm fine! cevabını verme eğilimindedir. Sonrasındaysa olanlar olur ve hadise az biraz önce fine olan kimsenin içinde patlayıverir. Benimki de o hesap, sabah saatlerinde gayet fine (!) olduğumu iddaa ederken 1-3 dersi esnası ve sonrasında kendimi kaybediverdim; akabinde yine fine oldum ama iş işten geçeli baya bi olmuş meğer, sonradan farkettim. Akşam derslerini iptal edip erken çıktım, six feet under(ground) Doktor'un yanına gittim, giderken etrafımda olup bitenlerin flulaşmaya başlamasına ve buna bağlı olarak içimin samanla dolduruluyor olduğu hissine anlam vermeye çalıştım ve Doktor'a ulaştığım an ipler koptu. Eve varana kadar fine ve totally lost it arasında gelip giden bünye daha fazla dayanamayarak literally göçüverdi. Sonra ateşlendim ve yaklaşık 17 saat kadar uyudum. Arada sittin kez uyanmışımdır bittabi, de her uyandığımda yanımda bekleyen birinin olduğunu görmek nasıl bi huzur verdi bünyeye işte onu şu şahane kelime haznemle tanımlayabilecek beceriye sahip değilim. Dediğim gibi; hastayken yanımda kimse olmaz benim, kendi kendine geçer gider. İşte sadece bu yüzden bile..just fine.

* soğuk algınlığının halk arasında en bilinen hali.

SGIE

almost brave: akşam itibariyle almam gereken gayet ciddi kararlar olduğuna ayıkmış bulunuyorum. Söz konusu kararları ne zaman hayata geçireceğim konusunda en ufak bi fikrim olmamasına rağmen, onlar bana geçirmeden ekşın yaratma zamanıdır nidalarıyla gaz vermeye çalışıyorum bünyeye. Haddinden fazla uyumak yok mesela bundan sonra. Her ne kadar günlük rutinlerin yarattığı daralmayı sadece ve sadece uyku iflah edermiş gibi görünse de, daralmanın feriştahını mod düşüklüğüne tercih ediyorum. İşime de 4 (dört) elle sarılmak istiyorum ayrıca. Aslında istemiyorum, zira imkansızlığının farkında olmakla birlikte bu bağlamda yaratmış olduğum metafor da kılişenin önde gideni olduğu için sallamamayı tercih ediyorum. Bir de sigarayı bırakacağım sanrısını yaratarak kendimle dalga geçmeye niyetleniyorum. Olana değil olması gerekene odaklanmak suretiyle pozitif koşullanmak en mantıklısı aslında, da mantığa tekme basalı çok oldu be güzelim; ebeye selam artık, malum.

almost pregnant: ali cengiz'in göbek adını değiştirerek kendime has bi takım oyunlar geliştirmeye niyetlendim durduk yerde. Göbek adı neden illa göbekle ilişkilendirilmek zorunda ona da takılıyorum istemeden. Hani orta ad gibi şapşal bi çeviri kullanmak niyetinde değilim ama en azından yedek ad ya da sonraki ad gibi kullanımlar daha hoş duruyo gibi sanki. Kaldı ki, kendimi tanıtırken de asil adım şu, yedek adım da bu gibi girizgahları tercih etmiyorum. Göbek saçma sadece, memnun olduk.

almost in love: bilen bilir Antalya'dan ne kadar haz etmediğimi ve hatta tiksindiğimi. Memleket herkeslerin tatil ve türevi hayallerini süslerken benim topuklarımı kıçıma vura vura kaçmama sebep olur nedense! Ankara da tam tersi hissiyat kümeleri oluşturmuştur şimdiye kadar. Ancak, dün gece durup düşünmek durumunda kaldım yapacak literally hiçbir şey olmamasının da takdire şayan katkısıyla. Yaşımız geçmiş avuntusuyla dışarıya falan çıkmıyoruz ya artık ve hani çıksak da -çoğunlukla- gidecek bi yer bulamıyoruz ya, işte tam da bu hadise Ankara'nın da kotasını doldurduğu anlamına mı getirilmeli acaba (oh, no)! Yoksa it's just evde takılıp şarap açarak dizi ve/ya film izlemek daha "sükun" bi ruh hali mi yaratıyo? nam-ı diğer thank god it's friday vs. screw god it's everyday.

vanilla: grey's anatomy 4. sezonun bitmesiyle oluşan fiziksel boşluğu -ki sezonun yarı boyunca askerde olduğum için bi halta benzemedi- sex and the city ile doldurup fabulous bi kimse olup çıkıvermiştim. Şimdi de 5. sezon bölümleri arasında beklemek zorunda olduğum 1'er haftalık boşlukları farklı dizilerle doldurma eğilimindeyim. Bu durumdan nasibini alan ilk dizi kisses'nhugs gossip girl oldu. Şu küçük emrah modunda gezen fakir ama gururlu esas oğlan tiplemeleri (bkz. the o.c.'den ryan) nereye kadar dedirtse de ilk sezonu iki günde yalayıp yuttum, eğlendim falan. Bi yandan da biz de lise mi okumuşuz allasen! demekten alamadım kendimi. Pokémon'u çocukların zihinsel ve bedensel gelişimi açısından zararlı bulup yayından kaldıran zihniyet gossip girl'ü de ergen gençlerin yine aynı ve ona ek olarak duygu-durumsal gelişimleri açısından (bkz. who wants to be a millionaire?) zararlı bulup sktr eder mi acaba onu merak ediyorum.

Part of Speech

love is a verb here, in my room.

Take A Bow

Bloguma erişimimi engelleyen yandan yemiş karar mekanizmalarına ağız dolusu şarlayamadan yapılan hatadan geri dönülmüş bile. Yapılan hata deyince "İstanbul bugün bi facianın daha eşiğinden döndü sayın seyirciler!" girizgahlı tanker patlaması ve/ya gemi çarpması haberleri geldi aklıma. Faciadan hep kılpayı kurtulmamıza ve yapılan hatalardan her seferinde itinayla dönmemize rağmen aptallıktan imtina edemiyoruz bi'türlü; ironide üstümüze tanımıyorum haliyle. Bu bağlamda, ulusal bi sokağa çıkma yasağı ilan edilsin ve sadece zekiler sokakta gezebilsin; aptallar da koruma eşliğinde birbirleriyle görüşebilsin falan, modern dünyanın en büyük gerekliliği bu bence.

Geçenlerde yazmaya başlayıp daralmak suretiyle yarıda bıraktığım bi gönderi vardı. Artık dünyanın en şahane DVD oynatıcısına sahip olduğumdan ve ışıklarının her ne kadar pavyon esintisi yarattığı düşünülse de, fikrimin arkasında durduğumdan (bkz. evet, dünyanın en şahane DVD oynatıcısı), zikrimin ise üstüne binip gezmek istediğinden bahsetmiştim. İşte, o durum hala geçmiş değil.

Uzuncak bi süredir oturup fikir beyan etmişliğimin olmamasından mütevellit beyin zelzelesi yaşıyorum günlerdir. Hezeyanlarımla mutluluklarım arasında kalan rutinlerime de özel ilgi göstermem gerek bu durumda!

Rutin demişken, Jay bugün ilk kez ereksiyon oldu ya da ilk kez açıp gösterdiği için öyle olduğunu düşündüm. Either way, çok duygulandım. Doktor bana benzediğini, aynen benim gibi bipolar olduğunu söylediğinde de aynı şekilde duygulanmıştım. Hatta duygulanmaktan ağzım açık kalmıştı. Ayrıca kendisinden oolum olarak bahsettiğimde "aaaa hocam çocuğunuz mu var!" gibi tepkiler alıyorum ve yine duygulanıyorum :dilçıkaransımayli: Duygu-durum bozukluğu böyle bi'şey heralde.

Yıllardır yalnız yaşamaya alışmış bi adamım ve evin içinde sürekli birilerinin olmasından çok fena kıl kaparım, lakin tam da şu an evin boşluğundan gayet rahatsızım. French Vanilla böyle zamanlarda çekilemeyebiliyomuş diye düşünürken mum söndü gitti, follow the signs?

Get Back In

ÜDS'nin en saf halinden ALES'in en ateşli modlarına geçiş yaşıyorum gün itibariyle. Hem zitrilyonlarca yazacak şey varken, sadece sol elimin serçe parmağıyla sınırlı-sorumlu seçtiğim kelimeleri ifşa etmek arzusundayım.

Son bir haftalık süreç içerisinde küçülte küçülte kuş kadar bile kalmayan planların kalan kısmı da suya düşünce -e bi zahmet- çıldırdım ziyadesiyle. Mevzu bahis çıldırmanın ne kadarı ilgili yerlere iletildi ve yine ne kadarı geri dönüp kıçımdan ısırdı bilemedim şimdi, de bundan sonra iş çıkış saatleri konusunda kesinlikle ve asla ve kat'a net yorumlar yapmıyorum, as we have agreed.

Hazır çevrimiçi örl grey çayımı da almışken, kaldır yakasını bay bay..

De-distraction(s)

abstract: it is not always the right time and place and whatever else, it just happens to take two to make glows-in-the-dark form of a heart. and it is what it is.

purpose: keep the liquid running. might seem like an ordinary repetition of the exact same phrase in different contexts, yet that does not seem to be the case. and life itself might not be that simple, either.

questions upon request: well, any potential explanation would ruin the moment and afterwards. let's just say it's a passionate triangle of the self, the mirror and the image. the rest would just be of lame importance.

code: none needed. red is still the color. end of text.

slapshot

ben küçük bi kültablasıyım.
küçük değilim aslında iriyim.
ama yine de bi kültablasıyım.
hem kültablasıyım hem iriyim o zaman.
oh mis.

biri kafam kadar iki karamelli fırappuçino ve onbeş sigara sonrası ruh halim bakınız aynen yukardaki gibidir. ruh halinden ziyade mide kramplarının yol açtığı bi şapşallama süreci demek daha doğru olabilir sanki, zira her şeyi ruha yamamak yakışık almıyo artık.

akademik vizyon ve misyon gereği gizli özne müşterileri kaybetmemek adına takındığım tutumların sonuna gelmiş gibi hissediyorum kendimi, bugün telefonla bilgi alma yoluna başvuran bi adamın tutkuyla beklediği sınıfın açılmadığını öğrendiğinde "oraya gelip kavga etmem gerekicek o zaman!" demesi üzerine kendimi -yarı- kaybedip ağzını payladığımda farkettim. kaldı ki daha geçen hafta sertifikasındaki hata yüzünden çemkiren bi hatunu hadi yallahlayıp kovmuş ve üstüne de cumartesi amirliği esnasında, angut çocukları kur tekrarı olunca boku okutman(ım) ve kurum(um)a atıp sıvamaya kalkan başka bi densiz hatuna haddini bildirip nispeten daha insani bi tavırla -yine- kovmuş bulunuyorum. insan göresim yok dedikçe çoğalıyo adamlar, nasıl iş anlamadım!

bak sinirlerim oynadı yine, 2009'a bu şekilde girmek yok anlaşıldı mı!

Shitful of Love

Milföy hamurundan bozma bi içim var sabahtan beri. Ebenin jujusuyla (bkz. .mın kukuya dönüştükten sonraki en şirin hali) orta şekerli arsenik kombinli şahane bi cumartesi olacağı zaten belliydi; ayrıca cumartesinin gelişi cumadan girer de açılmaz bile.

Ofis saatleri dahilinde gark olduğum dehşet-ül sefalara dair tek kelime etmek niyetinde değilim, zira beraberinde pek çeşitli diğer kombinleri getireceğinden korkmaktayım. Ama tek bi'şey var istediğim; devlet baba, başbakanlık bünyesinde kadının statüsü ve sorunları genel müdürlüğü gibi bi "şey" bulundurmak yerine aptallık üst limitini sabitleme enstitüsü falan kursa mesela hoş olmaz mı! genel müdürlükte gözüm yok asla, sadece birilerinin bu çok ciddi ulusal soruna odaklanmasını bekliyorum artık.

Önümüzdeki 2 gün boyunca cinlerimle yalnız kalma fantezisini araştırıp geliştirmek niyetindeyim. Hepsi ters dönmüşken kaçırmamalı bu fırsatı he!?

Başlık içinse Antony beni affetsin. Ona istinaden şöyle bağlamalı hadiseyi;

I hate you with all my heart, and I have a big one!

nefretlik durumlar

Şimdiye kadar yediğim en challenging mim bu olsa gerek, sırf bu yüzden pek sevgili syntax error dostuma bana bu kalbi kadar temiz mimi ayırdığı için en bi şahane sevgilerimi sunuyorum sulu öpücüklerimle birlikte.

Challenging dedim ya, ona istinaden şöyle bi açıklama felan yapmak yerinde olacaktır; benim gibi şahsı uyuz bi adamın en nefret ettiği durumları kategorilere ayırıp üstüne bi de sıraya sokması ziyadesiyle karın ağrısı bi durum. Yani sürekli nefret dolu bi insan değilim (!) bittabi, öyle görünüyor isem de işin kinayesinden mütevellit olmalı. Kişilikli mantıksal çıkarımlarım bi tarafa, obsesif-kompulsif eğilimlerim hayatı kimi zaman çekilmez kılar gibi gösterse de, -forgive the cliché- mükemmellik ayrıntılarda gizli olmakla birlikte detay canavarlığı, kişisel fark yaratımının en öncelikli vazgeçilmezlerinden biri felandır da.

Hal böyleyken, introduction introfunction ve hatta introfiction'a dönüşmeden şu şekil bi dizilem yapmak mümkündür;

kilim-paspas ve sayirin yamulan kenarlarının düzeltilmemesi. ne kadar görmezden gelmeye çalışsam da, içimi saran iflah olmaz ateş yaptığım işe de engel olmak suretiyle mevzu bahis kenarları kalkıp düzelttirmeye iter bünyeyi. yamuk tablolar da aynı etkiyi yapar. 1 saat uğraşmam gerekse de tekeer teker düzeltirim hepsini. kendi evim olmak zorunda değil bu arada. bakış açısı eksikliğini gidermek en ulvi bi görevdir bu bağlamda. (bkz. çalıştığım merkezin 8 katlı binasındaki 808 resim ve benzeri bugün düz duruyosa sayemdedir, o derece.)

bulaşıkların olduğu gibi mutfak lavabosuna doldurulması. sorumsuzluğun bu kadarı! derim sadece. kimine göre evin en az vakit geçirilen yeri olması sebebiyle kişiliksiz bi mekan olarak görülebilir, lakin kazın ayağı o kadar ucuz değil arkadaş! mutfak kutsaldır bi kere. yemek sonrası oturup sigara-kahve yapmak nasıl zevklidir bilmeyenler bi öğrenip çıksın karşıma. hadi tabakları olduğu gibi koydun, aralardaki o çatal-kaşıklar nedir yani, estetik ziro.

lavabodan çıkarılan tabakların itinayla yıkandıktan sonra büyükten küçüğe dizilmemesi. sürecin en acıklı kısmı bu olsa gerek. o kadar uğraşıp yıkadıktan sonra tabak-çanağı öylece paçavra gibi dizmek hiç adil değil. aynısı çatal ve bıçaklar için de geçerli. çay kaşıkları ve bilumum küçük culinary item boyutuna göre dizilmelidir. Hem toplarken sağladığı büyük kolaylığı da unutmamak gerek. öyle bi damla pirille dağ gibi bulaşığı yıkadım, temizledim, pampak ettim demeyle bitmiyo bu işler, azıcık duyarlı olun yahu!

kültablasına kül ve izmarit dışında yabancı madde atılması. tiryaki kimseleri en çok çileden çıkarabilecek durumdur kuvvetle muhtemel. şahsen, söz konusu maddeleri küllüğe atan her kimse burnunun ucuna basmak istemişimdir hep sigarayı. ironiye bakınız ki, aynı kimseler sigarayı muslukta söndürüp çöpe atan diğer kimselere uyuz olma lüksünü bulabilmektedir gayet. karşılıklı saygı ve sevgi çerçevesinde boğmak isterim bu tiplemeleri.

içmekte olduğum çay-kahvenin iznim olmadan dökülmesi. neymiş efenim soğumuşmuş. soğuk soğuk içilirmiymişmiş. ulan sana ne! ağız benim, dil benim, mide benim. hem sen sıcak içiyosun diye laf etmişliğim var mı ki şimdiye kadar malcan! havalar ısınmaya başlayınca da oy bi aysti olsa yok bi fırappe olsa diye ağlıyosun ondan sonra, hani soğuk içilmiyodu!

ortak yaşam alanlarının kişisel zevk-ü sefa dürtülerine alet edilmesi. çok geniş spektrumlu bi hadisedir kendisi. çoğunlukla eve kız atmaktan tutun da, tanımadığınız ve çok yakın olarak nitelendirilen insanların eve gelmesine kadar pek çeşitli türevlerinden bahsetmek mümkündür. bu kimseler nedense hep çok sinir bozucudur. hani önyargıyla felan yaklaşılır zaten, lakin yakınlaşma çabaları ve sosyalleşme güdüsü gözüme gözüme girmeye başladığı anda çığrımdan çıkarım gayet. sonunda uyumsuz ve sorunlu olarak addedilebilitem vardır ama başarmışımdır işte, herkes rahatsız olmuş ve eğlencenin doruklarına çıkamamıştır sayemde *yolilayi-huu yuffilayyi-hee*

sevilmeyen müziklerin çalınması. en bencil olduğum husus kendisi, farkındayım; lakin yapacak hiiiçbi'şey yok. ben böyleyim, yiyosa gelin.

Yukarıdaki asıl nedenler ve bi ondan daha fazlasından dolayı, yalnız takılmak ve huzur bozmamak adına her gün 60 kilometre yol yapan bi kimseyim. normal mi? evet. hayır. belki. hem dön de kendine bak bi önce, budur.

gray matters inside & out

Son gönderinin üstünden 1 ay mı geçti şimdi? Peki mevzu bahis gönderinin, yapıldığı ayın 31'inde kendini bulmuş olması, ait olduğu ayı reddedip kendine saygısını da yitirmesini gerektirir mi?

*
tennis is difficult. i love you.
my family and me. i love you.
i can't change my life. i love you.

**
fuck you because i loved you.
fuck you for loving you, too.
i don't need a reason to hate you the way i do.

* üst göstermeli ifade öbeği, basit bi kur atlama sınavının hepi topu yarım sayfalık kampozisyon kısmından alıntıdır. sahibesi kimse nasıl bi ifade karmaşası yarattığının farkında olmadan derin anlamlara gömmüştür boşlukta sarsılan söylemleri.

** üst göstermeli ifade öbeği ise, aslen çok başarılı bi şarkının nakarat tabir ettiğimiz kısmını oluşturmakla birlikte, şahsıma * üst göstermeli ifade öbeğinin tamlayanı gibi görünme eğlimlerine gark olmuştur gün içerisinde.

Bi tarafta basit bi dil öğrenicisi, diğer tarafta da fenafillaha erip geri yere çakılmış bi rock star. En öngörül(e)medik zamanlarda herkes nasıl aynımsı oluverire en güzel bi örnek işte size.

Hani tam da gecenin şu körü hayatın aslında ne kadar basit bi denklemden ibaret olduğuna dair sayfalarca lakırdı döşeyebilecekken, oynamak istemiyorum artıklara ulaşıyorum kendi kendime. Aşkla nefretin muhteşem uyumuna dair bu bağlamda söylenebilecek tek şey siyahla beyazın ortayı buldurmayan aşk ve nefretidir sadece. Grinin şahsiyetsiz bi renk parçası olarak kalması da işbu iki uç arasında çekiştirilip durmasından başka bi'şey değildir. Siyahlar içinde birine hayran olmamak elde değildir çoğu zaman, asil ve hatta karizma olarak değerlendirilip ağızdan boşalan sular toparlanmaya çalışılır. Beyazlar içindeki başka bi kimse ise çok masum görünür ve garip bi şekilde yine hayran bırakır kendine ve yine ağız sıvıları şarıldamaya başlar. Aynı ilgi ve şefkati griler içerisinde salınan bi kimsenin elde etme olasılığı ise evet, öküz götünde arpacıktan bi boy daha ileriye gitmez, gidemez.

Aşkla başlayan seks hep çok anlamlıdır mesela, çünkü ilerleyen aşamalarda en vahşi olana dönüşecektir samimiyet adıyla. Samimiyet ve en hisli dokunuşlar beyazdır ve fakat hareketler sertleşmeye başladığı andan itibaren siyah patron olacaktır en nihayetinde. Kırmızıyla siyahın cazibesinin nedeni de bu olsa gerek; tutkuyla sarmalanmış en karşı konulamaz hayvani iç güdüler, evet hayvanız en nihayetinde.

Durum şudur aslında;

id'im üzerindeki otomatik pilotu boğazladım gitti. 5 duyu konuşmadan da yaşamı devam ettirmeye yeterliymiş gayet.

man is the baby

Sonbaharı bekleyen kumrular gibiyim ve hatta sevmekten kim usanır, hayrına tarzan olayım gibi nağmelerle en baba bi hareket çekiyorum Ağustos reziline. İnsanlık dışı sıcakların şahsımı insanlığından daha fazla çıkartmamasını istiyorum. Jay de ayaklarımı yalamasın artık, n'olur!

Ayrıca Baileys ve Kahlua harmanlamasıyla gayet kafayı bulabilien bi kimseyim. İlk kez görür gibi bi heyecanla A-aaaa bak kırem karamelli bu, A-aaaa bak bu da kahveli diye diye götürdüğüm kadehlere bi Pazar sabahının sekizinde kalkıp mesai yapacak olmanın daraltısı da eklenince, takriben 1 saat içinde gökyüzünde yalnız gezen yıldızlarla ip atlayan bi kimse olup çıkıverdim, ne hoş.

İlişki gurusu kadrosundan da istifa ettim bi süre önce. Hiçbi sosyal/tinsel güvencem kalmadı ve fakat huzurluyum. Hem pek marjinal değişikler yapmak üzere enerji toplar vaziyetteyim an(lar) itibariyle. Fazladan kimseye ve hiç'bi şeye tahammülümün olabileceğini sanmamakla birlikte elimin tersiyle okkalı bi tepiveriyorum, o kadar.

Az yukarıda bahsi geçen potansiyel değişikliklerle gayet bağlantılı olarak, öğretmenliğin bana göre bi'şey olmadığının ve derslere isteksiz girip bu durumdan ziyadesiyle sıkılıyor olduğum acı gerçeğinin zö boss tarafından da belirtilmesi bünyeyi tedirgin etmek yerine baya bi rahatlatıp neşelendirdi bile. E o zaman hem dinleyip hem yazmak gibi bi'şeyler yapmak zamanıdır çok yakında!